44. Nieuwe blog

Deze blog is klaar. Hoe het met ons in Sao Paulo gaat kun je lezen op:

www.famleijnse-brazilie.blogspot.com

43. Ko Chang en Phuket

Nu dan echt het allerlaatste hoofdstuk. Na de verhuizing nog op vakantie gegaan om echt afscheid van Thailand te nemen. Omdat we onze paspoorten bij de Braziliaanse Ambassade in Bangkok moesten afgeven om het visum voor Brazilië te regelen, hadden we besloten om eerst 5 dagen naar Ko Chang te gaan (zie ook hoofdstuk 30). Tja, zonder paspoort kom je niet ver en lukt het ook niet om in Thailand ergens naartoe te vliegen. Na zo’n 4 uur rijden waren we bij de ferry voor Ko Chang en een half uurtje later op Ko Chang. We hadden deze keer een hotel op White Sand Beach geboekt, want vorige keer zaten we toch wel erg geïsoleerd en overal ver vandaan. Hotel bleek een goede keus, mede doordat we een Beach Villa hadden en echt direct aan het strand zaten. Het was niet de mooiste hotelkamer die we ooit gehad hadden, maar zeker wel het beste terras, zo met je voeten bijna in het water! Het was dus ook erg slecht vol te houden op een ligbed met het geluid van de zee op de achtergrond en met een wijntje zo eind van de dag.Nog maar eens op een olifant gereden. Deze keer door de bossen, was erg leuk. Het olifantenkamp was in de middle-of-no-where. We hadden per ongeluk de “achteringang” genomen en kwamen langs mannen in hangmatten, hun huizen en de vrouwen die aan het haken waren.Doorgereden en daarna gelopen naar een waterval. Dat was 3x niks. Een klein stroompje water.Verder gereden en toen zagen we de bomen waar het rubber in het bakjes opgevangen werd. Edwin nog uitleg gekregen van een man die het rubber verwerkte tot bollen en doorverkocht aan de fabriek.White Sand Beach was erg relaxed en ‘s avonds op het strand was het een aaneenschakeling van restaurants. We hebben ook (eindelijk) nog een ballon met tekst laten vliegen, waren dit al zo lang van plan. We hebben het eiland deze keer helemaal rondgereden, van noord naar zuid en van oost naar west. Kwamen in het meest zuidelijke puntje nog een hotel op een steiger tegen wat geleid werd door een Duitser, hebben daar –natuurlijk- een heerlijke schnitzel gegeten. Verder hebben we HEERLIJK gegeten op een andere steiger, Bang Bao, bekend om de sea food.Toen weer terug naar Bangkok om ons visum voor Brazilië op te halen en ons af te melden als bewoners van Thailand. Het zijn maar twee regels in dit hoofdstuk, maar het heeft ons 2 dagen vakantie gekost, en dat voor een paar stempels! Maar we hadden ons paspoort weer terug en zijn maandagavond naar Phuket gevlogen. Bestemming Karon Beach. Hotel was een beetje erg groot, maar de meiden hebben zich prima vermaakt in het zwembad. Vooral de glijbaan was erg leuk. Daar ook redelijk wat rondgereden en iedere avond gegeten met zeezicht. De ene keer abalonen (soort mossels/oesters in een halve schelp) en de volgende avond Phuket lobster. Ik was nooit echt een fan van kreeft, maar deze was echt heel erg lekker. En we hadden weer een geweldig uitzicht.We hebben deze vakantie ook nog wat anders gedaan dan eten. Weer een dag met een boot op pad geweest. Edwin dezelfde man gevonden waar we in december ook een boot van gehuurd hadden. We zijn naar Phangan Bay gevaren. Deze keer niet gesnorkeld, maar rondgevaren tussen de rotsen en heel veel moois gezien. James Bond eiland gezien (niet gestopt, te toeristisch), rondgelopen in een grot, vooral het plaatje aan het eind van de grot was erg mooi.Eind van de dag nog gestopt op “ons” privé eiland. Zo’n strand erbij waar je een paar schelpen ziet liggen en verder heel veel koraal.Zaterdagmiddag teruggevlogen naar Bangkok, voor de laatste keer naar Soi 36, naar de buurman waar we nog wat koffers gestald hadden. Alle koffers opnieuw nagekeken (hebben we nou toch echt alles) en bij één van onze favoriete restaurants, Sansabai Garden, gegeten voordat we weer naar het vliegveld vertrokken om dan echt naar Nederland terug te vliegen, om daar een paar weken te blijven, voordat we naar Sao Paulo vliegen voor het nieuwe avontuur!

We gaan ook een weblog voor Brazilië maken. Binnenkort kun je alles lezen op:

www.famleijnse-brazilie.blogspot.com

42. De verhuizing

Met de laptop op de enige tafel in huis die nog niet is ingepakt en een klein stoeltje van Isabelle, begin ik het laatste hoofdstuk van onze Thailand weblog. Afgelopen maandag zijn de verhuizers begonnen met inpakken. 5 Man om mee te beginnen, gisteren 7 man en vandaag 9 man. Dat schiet lekker op! Is maar goed ook want hoe sneller, hoe beter. Je wordt niet vrolijk van al die dozen in huis. We zijn sinds dinsdagavond weer bewoners van Emporium Suites, het hotel waar we 18 maanden geleden bij aankomst ook gestart zijn. Deze keer zitten we op de 38e verdieping met weer een geweldig uitzicht over de stad. Daar besef je veel meer dat je werkelijk in zo’n grote stad bent dan in ons huis op Soi 36. Gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt dat we weer op loopafstand van Sukhumvit Road zitten en bij de Dubliner, een Ierse pub gaan eten. Hier zijn Edwin en ik in juni 2006 heel vaak geweest om voetbal te kijken, toen we een school en huis gingen uitzoeken. Vreemd idee dat we nu gewoon alweer vertrekken!Tijdens ons afscheidsrondje zijn we vorige week nog naar Siam Oceanworld geweest, hebben JJ en Bel nog Build-a-Bear gedaan, deze keer was het “build a froggy” en “build a bunny”. Verder zijn we nog een dagje naar Ang Thong geweest, een plaatsje zo’n 30 km. boven Ayutthaya. Onderweg volgens het boek een leuke poppenmakerij, waar je het hele proces van het maken kon zien. Daar aangekomen bleek er een winkeltje te zijn en één vrouw die poppetjes van klei zat te maken! Even gekeken, paar poppetjes gekocht en door naar de Drum village. Dit was erg leuk, de village was één lange straat met allemaal winkeltjes met grote en kleine drums en waar machines stonden waar ze drums mee maakten. Aangezien ze daar echt geen woord Engels spraken heb ik niet kunnen zien hoe de drums gemaakt werden, maar het lukte me wel om nog twee kleine drums te kopen (song roy for one).Als laatste nog gestopt bij een Wat met een enorm boeddhabeeld, weet niet meer welke het was en m’n boek is al ingepakt! Jennifer heeft nog “super hero day” op school gehad en op haar laatste schooldag was het “crazy hair day”.Afgelopen zondag kleine poolparty op de compound gehouden als afscheid van ons.Zaterdag vertrekken we naar Ko Chang en de week daarop naar Phuket voordat we terugvliegen naar Nederland. Even uitgebreid afscheid van Thailand nemen en nieuwe energie opdoen voor het vervolg van de verhuizing en de nieuwe start in Sao Paulo!

41. Afscheid nemen van…..

Toch nog maar even een (hele) korte update voordat we gaan verhuizen. We zijn echt aan onze afscheids- tournee bezig. Vorige week afscheid genomen van Dreamworld en vandaag van Dusit Zoo (de hoeveelheid bordjes met herinneringsfoto’s groeit!). In de Dusit area (gebied waar de koning woont) ontzettend veel politie gezien, dit vanwege de bijna dagelijkse demonstraties, want het rommelt weer in de politiek. Laten we hopen dat het voorlopig nog even rustig blijft!

We hadden nog 2 adventskalenders van kerst over en gebruiken deze nu als countdown naar de verhuisdag. Voor de komende weken hebben we nog op het programma staan: Krokodillenfarm, Ko Chang, Build-a-Bear, Khao San Road en Siam Oceanworld.

Afgelopen week was er weer pestcontrol op de compound. Normaal gesproken zorg ik dat ik niet thuis ben, maar deze keer waren we er wel. Ramen en deuren dicht, dit was tegen de muggen!

40. Birds and Bees

Ons zelf (ladies only, Edwin zat in Zuid-Amerika) maar eens getrakteerd op een lang weekend Pattaya. Niet om in de overbekende straten met go-go bars te kijken, maar om te relaxen in het Birds and Bees resort. Dit hotel is van dezelfde eigenaar als het Cabbages and Condoms restaurant in Bangkok waar je heerlijk (en sfeervol) tussen de condooms kunt eten. Een folder van het resort hadden we al een tijdje in huis en het zag er best wel leuk uit, dus toen Jennifer het eerste weekend van mei op maandag vrij had, hebben we geboekt. Op vrijdag eind van de middag aangekomen en het hele weekend alleen maar geluierd. Het hotel lag in een kleine baai en was op een klif gebouwd. Het bijbehorende restaurant had 3 levels en eigenlijk vanaf (bijna) alle tafels een geweldig uitzicht op zee. Level 2 was onze favoriete plek, dichtbij het strand en banken om op te zitten wat erg goed uitkwam met een Isabelle die het presteerde om iedere keer voor het eten in slaap te vallen. Natuurlijk net zoals het restaurant in Bangkok ook overal condooms ("oh wat leuk, hier hebben ze ook allemaal van die ballonnetjes"). Verder leek het net of je in het tropisch regenwoud was. Het hotel is erg kindvriendelijk, er liepen ’s avonds konijntjes rond en er waren twee zwembaden waarvan één een speciaal kinderbad was met verschillende glijbanen. Erg leuk totdat Jennifer gebeten werd door een bij, dat was even iets minder. Maandag op de terugweg nog even gestopt bij The Sanctuary of Truth. Een enorm groot houtsnijwerk waar ze al sinds 1981 aan werken. Daar omheen hadden ze nog een aantal andere activiteiten georganiseerd, zoals een rit per paard en wagen, een ritje op een olifant, een dolfijnenshow, met een speedboat stukje varen etc. Conclusie is kort: website zie er leuk uit, in het echt stelt het allemaal niet zoveel voor en waren we snel klaar.
Afgelopen weken jammer genoeg ook erg veel kinderartsen gezien. Koorts bij JJ en Bel die maar niet weg ging. Na twee antibioticakuren bij Isabelle was de keel- en oor ontsteking eindelijk onder controle maar toen zat ze vorig weekend spontaan van onder tot boven helemaal onder de rode pukkels, wat volgens de kinderarts weer een virus was wat zich aan de buitenkant openbaarde. Jennifer had hoge koorts en liep alleen maar te niezen, wat blijkbaar weer een ander virus was. Met flesjes siroop voor loopneuzen, koortsverlager en lotion tegen jeukende pukkels zijn we het weekend in Hua Hin doorgekomen.
Verder tellen we nu echt af tot de verhuizing, want we zijn het helemaal beu om “gedwongen gescheiden” te leven. Edwin gaat nog 1x heen en weer naar Zuid-Amerika om dan net voor de verhuizing weer in Bangkok terug te komen (waarom zegt toch iedereen tegen hem dat hij er zo moe uitziet……), ik ben bezig met opruimen en spullen uitzoeken, medische verklaringen, inentingen etc. te regelen. Naast werken en heen en weer vliegen is Edwin ook druk met de diverse papieren voor onze visa voor Brazilië, wat redelijk frustrerend werk is aangezien bijna wekelijks het lijstje met benodigde documenten veranderd. Gisteren zijn we samen bij het Central Investigation Bureau geweest voor een Criminal Clearance Report. Papieren invullen, pasfoto laten maken en vingerafdrukken afgeven. Interessante ervaring, zo maak je nog eens wat mee! Het was voor Edwin inmiddels de tweede keer aangezien hij deze verklaring al in januari had gehaald, maar nu bleek dat dit document voor de ambassade niet ouder dan 3 maanden mocht zijn en dat ik er toch ook één moest hebben. Zo blijf je dus bezig.

Nog 4 weken en 3 dagen en dan gaan we echt verhuizen.

39. Hier aan de kust….de Zeeuwse kust

Inmiddels weer terug in Bangkok, ook terug in het normale ritme na ons bezoek aan Nederland. Geen Isabelle meer die ’s avonds laat en ’s nachts boven over de gang rent omdat ze denkt dat het al ochtend is. Alleen Jennifer heeft ’s avonds nog wat problemen om te gaan slapen met natuurlijk als gevolg dat ze ’s ochtends niet uit bed te krijgen is.

Even terug naar begin april, de laatste schooldag voordat Jennifer vakantie had. Er werd Songkran op school gevierd, het Thaise nieuwjaarsfeest en het begin van de regentijd. Iedereen moest naar school komen in "Songkran kleding", felgekleurde kleding met bloemprint. Net zoals vorig jaar werd begonnen met een assembly in de sporthal en daarna werd er eten gedoneerd aan de monniken. Geleerd van m’n fout van vorig jaar om een heel mooi groot pakket te maken (wat achteraf niet in z’n schaal paste en gelijk een grote zak in ging), had ik deze keer twee kleine pakketjes gemaakt die Jennifer wel zelf in de schaal van de monnik kon doen. ’s Middags had JJ nog een groot watergevecht op school.De volgende dag kwam Edwin weer terug uit Zuid-Amerika. Om 08.00 uur was hij thuis, koffer uitpakken, douchen, nieuwe koffer inpakken en om 09.15 uur naar Hua Hin! Even bijkomen. Dit is het beeld wat je ziet als je lekker lui op je ligbed bij het zwembad ligt.Woensdagavond naar Nederland gevlogen en van 35 graden gingen we terug naar 3 graden toen we donderdag- morgen van Schiphol naar Middelburg reden. Wat een overgang, het heeft ook lang geduurd voordat we daar aan gewend waren. Zelfde probleem hebben we andersom natuurlijk ook terug in Bangkok weer gehad. Airco veel aan en niet teveel naar buiten. De luchtvochtigheid is enorm. Het regenseizoen is overigens ook echt begonnen. Iedere dag regen en onweer.

In Nederland weer eens uitgebreid in Middelburg rondgekeken. Hoewel het er verder zo rustig is in vergelijking met de drukte in Bangkok, verandert er ook genoeg. Beetje uitgewaaid op het strand (heerlijk in de frisse lucht) en met beide oma’s nog naar de Efteling geweest. Zevende verjaardag van Jennifer gevierd. Was erg leuk om weer met iedereen bij te praten!Terug in Bangkok dus ook weer wennen, hoewel dat maar kort is want het toch echt ons thuis. Nu hebben we alleen beneden een mierenprobleem, een groot spoor van de logeerkamer, door de eetkamer, eindigd bij de keukendeur (weet niet hoeveel ik er tijdens het maken van dit hoofdstuk voor de weblog van m’n armen heb afgeslagen, ja, ze komen ook langs de computer) en we hebben ook weer houtworm in ons boeddha-beeld. Gisteren Jennifer d’r verjaardag nog een keer gevierd met een paar kinderen van school en van de compound. Net zoals het feestje in Middelburg hadden we hier ook regen, dus de geplande pool party viel letterlijk in het water.Met een spontane sleep over van één van Jennifer’s schoolvriendinnen wordt het weekend weer afgesloten. Ik kreeg vanmorgen een voorstelling van 3 meisjes op de muziek van Kylie Minogue “The Locomotion”, het “wake-up-shake-up” lied van St. Andrews International School Sukhumvit.